Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Τσαγκαροδευτέρα


Δευτέρα βράδυ. Η κατά γενική ομολογία, από το μικρό μας κοινωνικό τσίρκο, πιο μισητή μέρα της εβδομάδας έφτασε σχεδόν στο τέλος της. Αν η Δευτέρα ήταν ψυχική ασθένεια τότε θα ήταν η συγκαλυμμένη κατάθλιψη, αν είχε πρόσωπο θα ήταν αυτό του γερασμένου Νίκου Καρβέλα και άλλες πολλές τέτοιες εξυπνάδες που έχουμε δει κατά καιρούς στα αντικοινωνικά media στον αγώνα του εξορκισμού της κακιάς Δευτέρας. Σάμπως και οι υπόλοιπες μέρες τις εβδομάδας θα είναι λιγότερο βασανιστικές;

 Αλλά ας κάνουμε λίγα μαθηματικά. Ένας εργαζόμενος δικαιούται κατά μέσο όρο 22 μέρες ανά έτος. Ας πάρουμε ως δεδομένο (θα ξεχάσουμε λίγο πως ζούμε σε μια χώρα με σχεδόν 30% ανεργία) πως ένας υγιής ενήλικας περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, 40 έτη περίπου, δουλεύοντας. Αυτό μας κάνει περίπου 880 μέρες διακοπών, αναλόγως πάντα με τα χρόνια προϋπηρεσίας του καθενός. Αν το διαιρέσουμε με 365, όσες οι μέρες του έτους, παίρνουμε ένα μέσο όρο των 2,5 χρόνων ιδανικής ζωής. 2,5 χρόνων από τα 40. Τώρα αν προσθέσουμε και τα Σαββατοκύριακα, με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς, είναι περίπου 3840 μέρες ή αλλιώς 10,5 χρονάκια, που μεταξύ μας ούτε καν ιδανικά δεν είναι. Άλλωστε τα 100 πρώτα είναι τα δύσκολα λέει ο -όχι και τόσο- σοφός λαός. 

Και αφού έπεσα με τα μούτρα στον πεσιμισμό και τα μαθηματικά θα ρωτήσω: Μας αξίζει αυτή η ζωή; Μας αξίζει να σπαταλάμε περίπου 40 χρόνια με το να περιμένουμε Σαββατοκύριακα, αργίες και διακοπές που στην τελική θα τις σπαταλήσουμε βλέποντας σειρές στο Netflix και πίνοντας ποτάρες; Τα συμπεράσματα δικά σας. 

Εγώ απλά αφήνω εδώ κάποια πράγματα που μπορείς να κάνεις για να γεμίσεις όχι μόνο τον βούρκο της Δευτέρας με ουράνια τόξα και μονόκερους αλλά και των υπόλοιπων εργάσιμων:

  • Ξεκίνα ένα χόμπι. Το 70% των ανθρώπων του αστικού περιβάλλοντος παίζει να μην έχουν ούτε ένα. Ενδεικτικά: Ξεκίνα ένα blog καλή ώρα και γράψε ότι σου σκάσει, ποτέ δεν ξέρεις (και όχι, δεν έχω τόσο ελεύθερο χρόνο). Ξεκίνα ένα σεμινάριο που σε ενδιαφέρει. Είχες από μικρός ένα διακαή πόθο για την κατασκευή origami; Άντε ξεκίνα, τι περιμένεις; Τικ τακ.
  • Κουνήσου. Σήκω από τον καναπέ και πάρε σβάρνα τα πάρκα και τα άλση. Έχεις φίλους; Πήγαινε μαζί τους και πέρνα λίγο ποιοτικά χρόνο συζητώντας τις σειρές του Netflix που λέγαμε. Τόσες έχεις δει. Δεν έχεις φίλους; Πάρε σκύλο.
  • Καθάρισε το σπίτι σου. Βρωμιάρη, ε βρωμιάρη.
  • Πειραματίσου όσο περισσότερος μπορείς με την μαγειρική και δήλωσε μέρος στο τρίτο Μasterchef. Σοβαρολογώ; Όχι. Case study: Κώστας Μαλιάτσης. 



Εδώ με βλέπετε προβληματισμένη όσο δεν πάει, στο αγαπημένο μου σημείο (την ταράτσα) να αναλογίζομαι γιατί έμπλεξα με την διοίκηση επιχειρήσεων στα 30 μου. Εξού και το παραπάνω μαθηματικό ξέσπασμα. 

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Αϊ κουρέψου

  Πριν περίπου 2 εβδομάδες πήρα την -εν βρασμό ψυχής- απόφαση να αποχωριστώ το κουβερτάκι μου a.k.a. τα μαλλιά μου. Η αλήθεια είναι πως μόλις η προβιά από κατεστραμμένες τρίχες έπεσε στο πάτωμα του κομμωτηρίου ένιωσα μια απίστευτη ανακούφιση, φίλοι. Όσο λοιπόν, ο γεμάτος χαρά κομμωτής μου έβγαζε επιτέλους το άχτι του, εγώ αναλογιζόμουν τον συμβολισμό αυτής (αποτρόπαιας;) πράξης μου.

  Έχουμε γαλουχηθεί με μοντέλα της VS να ανεμίζουν την χαίτη και τα φτερά τους στην πασαρέλα ως παγκόσμια σύμβολα του sex appeal, της νεότητας και της φρεσκάδας. ΑΛΛΑ, ακόμη και η Karlie η Kloss το έκοψε το ρημαδο-μαλλί και μάντεψε, τώρα δείχνει ακόμη ψηλότερη από 1,82. Από την άλλη ακριβώς για τους παραπάνω λόγους αλλά και για την ενέργεια του διέπει τις απανταχού "κουβέρτες ασφαλείας" ανεξαρτήτως χρώματος και ποιότητας, το κούρεμα συχνά χρησιμοποιείται σαν τη δήλωση πως μας βρήκαν μεγάλες αλλαγές. Κοινώς, η αγάπη που του είχες ήταν ένα μάτσο τρίχες και τώρα πενθείς. Και ναι, σε πολλούς πολιτισμούς εφαρμόζεται σας την απόλυτη γυναικεία ένδειξη πένθους. Τελικά όταν η γυναίκα κόβει τα μαλλιά στην πραγματικότητα κόβει πολλά παραπάνω.

  Όπως είπα παραπάνω, κόβει τους δεσμούς της από το κοινωνικό πρότυπο της ομορφιάς και της θηλυκότητας ή αποκόβεται από κάποια τοξική κατάσταση, συνήθως σχέση, που επίσης έχει αυτά τα πρότυπα σφηνωμένα στην κεφάλα του. Φαύλος κύκλος.
  Αλλά κυρίως κόβει το δίχτυ προστασίας της, τις "μακριές" προσδοκίες, αυτές που αυτόματα και ασυνείδητα δημιουργούμε στην φούσκα μας και για να σταματήσω να φιλοσοφώ, κόβει 20 λεπτά τουλάχιστον από την καθημερινή της περιποίηση. Πόσο λυτρωτικό ακούγεται αυτό;

  Για μένα το να πάρω αυτή την απόφαση ήταν θέμα χρόνου και δια μέσω αλλαγών και ραγδαίων εξελίξεων το να αφαιρέσω την "ζημιά" των προηγούμενων χρόνων από τη ζωή μου ήταν απαραίτητο. Επίσης μπορώ να διακρίνω τα ρούχα μου. Σημαντικό.



Τα βλέπω κόκκινα. Με φόντο το καλοριφέρ και τον κόκκινο τοίχο που έχει γκλίτερ πάνω αλλά δεν του φαίνεται. Το πουκάμισο από τα Bershka, το φωτιστικό από ΙΚΕΑ (εικαστική παρέμβαση). Τσαντίζομαι επειδή εκνευρίζομαι. Παρθένος με ωροσκόπο Τοξότη. 

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Hello again..

Πάνε 4 χρόνια από την τελευταία μου ανάρτηση σε αυτό το μπλογκ. Προφανώς και κατέβασα όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις (ήταν κάπως ντροπιαστικές μεταξύ μας). Θα παραθέσω λοιπόν, όμορφα και λιτά, τα συμπεράσματά μου για το blogging και όχι μόνο:
  •      Η ειλικρίνεια είναι ότι καλύτερο έχεις να κάνεις σε αυτή τη ζωή. Όταν ξεκινάς ένα fashion blog ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν έχεις ιδέα για το τι κάνεις, πως να αποδώσεις φωτογραφικά τον εαυτό σου, πως να φωτογραφήσεις γενικότερα, πως να γράψεις, τι να βάλεις και πως να προωθήσεις όλο αυτό. Απλά σου αρέσει η μόδα, σου αρέσει να γράφεις και δεν έχεις πρόβλημα με την προβολή και την κριτική ή απλά θες να σου κάνουν απόσβεση τα ρούχα που έχεις στην ντουλάπα σου. Στην δική μου περίπτωση ήταν ένα συνονθύλευμα όλων των παραπάνω plus ήμουν σε επαγγελματικό αδιέξοδο. Το blogging για μένα σταμάτησε όταν βρήκα την πρώτη μου «σοβαρή» δουλειά και πιστέψτε με, αυτά τα δύο δύσκολα συνδυάζονται.


  •      Τείνω να συγκρίνω τις δουλειές με τις προσωπικές σχέσεις. Στην αρχή πειραματίζεσαι με το τι δουλεύει για σένα και τι όχι. Απορρίπτεις και σε απορρίπτουν. Μετά, τη στιγμή που σίγουρα δεν το περιμένεις, βρίσκεις την τέλεια δουλειά και μένεις εκεί μέχρι να αλλάξεις (γιατί μεγαλώνεις ίσως;) και να διαπιστώσεις πως δεν σου ταιριάζει πια. Ακούγεται και σαν την πρώτη μας «σοβαρή» σχέση έτσι δεν είναι; Και συνεχίζεις το ψάξιμο μέχρι να βρεις τη μια τη μοναδική, που θα σε κάνει να νιώθεις καλά, να θες να σηκώνεσαι το πρωί, να έχεις σκοπό. Αν έχεις την τύχη με το μέρος σου φυσικά...


  •      Η ενήλικη ζωή δεν έχει καθόλου πλάκα. Όταν ήμασταν παιδιά μας έλεγαν: «να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα» και μετά αυτό μετατράπηκε σε: «μην είσαι βλάκας, φυσικά και δεν θα κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα». Είναι ok δηλαδή να γυρνάς κομμάτια κάθε μέρα σπίτι και να βλέπεις βιντεάκια με γάτες ενώ δεν μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ από το άγχος αλλά δεν είναι καθόλου ok να προσπαθείς να πετύχεις αυτό που αγαπάς ειδικά αν σχετίζεται με κάποιου είδους καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Είσαι ο τρελός του χωριού ή στην καλύτερη περίπτωση γραφικός.


Κλείνοντας έχω μια ερώτηση: Πως γίνεται σε έναν κόσμο τόσο λάθος να κάνουμε τις σωστές επιλογές; Αν κάποιος έχει βρει την απάντηση παρακαλώ ας μου στείλει ένα mail. Προσωπικά ως τότε θα συνεχίζω να γράφω, να βάζω τα καλά μου και να φωτογραφίζομαι στους δρόμους και γενικά θα κάνω ότι μου σκάσει. 


Θέα από την ταράτσα μου στα Εξάρχεια όπου διαμένω τα τελευταία χρόνια, τραβηγμένη από το κινητό μου με χρονοδιακόπτη, ενώ κοιτάζω τους απέναντι που γελάνε με τα χάλια μου. Peace.